Wat is er nu leuker dan een zonnige zondagochtend flaneren langs het Canal Saint Martin tussen de joggers, andere sporters, gezinnen en loslopende wandelaars, niet veel vind ik. Het is 29 maart 2026 en ik was een week in Parijs, kou, regen en hagel, behalve nu op deze zondagochtend waarop de nieuwe burgemeester van Parijs, Emmanuel Grégoire van de l’Union de la Gauche et des Ecologiques, door 150 nieuwe gemeenteraadsleden is verkozen tot burgervader. De stad Parijs laat op internet weten, dat westelijk Parijs (6e, 7e, 8e, 15e, 16e en 17e arr.) zoals gewoonlijk behoudend rechts heeft gestemd en alle overige arrondissementen voornamelijk links. Het bijbehorende kaartje toont voor deze plekken een prachtig, kersenbloemachtig rose, zoals hier aan de kade. Ik word er lyrisch van, van de bloesem dus:
Ik ga van de quai de la Seine (19e arr.) via de Passerelle de la Moselle naar de andere oever, quai de la Loire (ook 19e). Het is even een klim maar bovenop pachtig uitzicht over het Canal, dat hier het Bassin de la Villette heet:
en dit mag beslist niet:
Eenmaal aan de overkant, die nu in de schaduw ligt, een mozaiek van Invader. De dag kan niet meer stuk!
